Pieter Ommering, LCKV'er voor altijd

Buiten zijn met verschillende mensen, ongeacht hun achtergrond lekker plezier maken. Dat is het ultieme LCKV gevoel voor mij.

Pieter Ommering (45 jaar), ging sinds zijn 12de mee met de LCKV als deelnemer. Daarna stroomde hij door als staflid, zolderploeglid, hoofdleiding en was daarnaast jarenlang de vaste bestuursnotulist van de LCKV. Reden voor een nadere kennismaking met deze generatie Oud-LCKV-ers

14-daagse jongenskampen

Via mijn schoolvriend Anton Slijkhuis kwam ik in aanraking met de LCKV. Vanaf mijn twaalfde ging ik op kamp en mijn eerste kamp was naar Terschelling, met Marc Kiel en Fred Maas.  Daarna een aantal 14-daagse jongenskampen. Kampen met groepen Rijnsburgers die meer vergokten met kaarten dan dat ik bij me had als zakgeld. Het was ruig, de beest uithangen en er gebeurde krankzinnige dingen, tot aan een heel zwembad “verbouwen”.

Toch is die tijd mijn allerleukste herinnering aan de LCKV, deelnemer in de 14-daagse jongens kampen. Twee weken met een groep jonge gasten weg van huis. Misschien is het een beetje hetzelfde voor jongeren die nu twee weken zonder ouders naar Renesse gaan, alleen speelde op het kamp natuurlijk ook de groepssfeer mee.

Als jongen in de meisjeskampen
Mijn laatste kamp als deelnemer was een 14-daags jongenskamp bij Koos. Ik ging daarna direct op zolder en het jaar erna mee als staflid. Met mijn 16de was ik eigenlijk te jong en ook toen mocht je dan niet mee. Ik moest op bezoek bij Goof Knotter, de toenmalige voorzitter en na het gesprek mocht ik alsnog. Alleen ging ik toen direct met twee kampen mee.

Als staflid waren de meisjeskampen echt het leukst. De eerste keer was met Ingrid Jonkers en Helma Faber. We waren eigenlijk met een vast groep mannen (Harry Mos, Willem van Zwieten, Ronald van Heijningen en Gep Rietkerk). Enerzijds was de sfeer gewoon leuk want we waren de enige jongens en anderzijds waren het gewoon weer mijn eerste kampen als staflid. Alles is dan een groot avontuur. Je maakt veel voor de eerste keer mee, zoals een nacht niet naar bed gaan. Dat vergeet je nooit meer. Daarnaast waren er natuurlijk de opzetkampen, die waren ook heel gaaf. Adjudant of KC vond ik het leukst. Lekker alles regelen. Als er een leuk spel is doe je mee en anders ga je gewoon wat anders doen, olielampen schoonmaken of iets dergelijks want er is altijd wel wat zinnigs te doen.

Mijn laatste kamp was met Annemarie van der Linden (nu Bakema). Iedereen vond het een onwijs gaaf kamp en wij hadden zoiets van: gewoon een goed kamp. Ik weet nog goed dat ik me dat realiseerde toen ik aan de keukentafel zat, en dacht dan wordt het dus tijd om te stoppen.  Je hebt alles al een keertje meegemaakt.

Heerde

Heerde is toch wel mijn favoriete terrein. Ik heb er tig jaar opgezet, het ligt onwijs mooi, midden in de bossen en vroeger kon je ongegeneerd er je gang gaan. Daarnaast hoef je voor een bosspel niet eerst stukken te lopen en ook het Heerderstrand is om de hoek.

De zolderploeg

Ik heb er bijna zo’n twintig jaar bijgezeten. Ik was als deelnemer met Koos mee geweest op kamp en hij vroeg me. Ik had geen idee waar ik aan begon, ik was namelijk net twee keer mee geweest als deelnemer. Het ging natuurlijk niet om het werken voor de vereniging op zich, maar vooral om de gezelligheid. Het was nog de tijd van de Kagerstraat, de echte zolder met de hanenbalken, het luik en het takelen van al het materiaal. Wat werken en vooral veel babbelen met elkaar en na het werken bij iemand thuis tot heel laat nog wat drinken. Het was eigenlijk een verlenging van mijn opzet- en afbraakkampen en vooral heel gezellig.

Dichtbij het vuur.

Tijdens die jaren werd ik gevraagd als bestuursnotulist. Het mooie van bestuursnotulist zijn, is dat je bij alles betrokken bent, van alles weet zonder dat je zelf direct uitvoerende taken hebt. Ik ging mee met bestuursweekenden en zat bij alle bestuursvergaderingen. Je bent dus eigenlijk op de hoogte van alles wat er binnen de vereniging speelt, je bent er super bij betrokken maar verder heb je geen uitvoerende verantwoordelijkheid.

Zie je nog wel is oud LCKV-ers

Ja, uiteraard. Veel van mijn vrienden komen uit de LCKV en we zien elkaar nog regelmatig, bijvoorbeeld op verjaardagen.

Wat is voor jouw het echte LCKV-gevoelBuiten zijn met heel veel verschillende mensen. Ik vind het heel gaaf dat verschillende mensen van allerlei geledingen met elkaar omgaan. Ongeacht je achtergrond, of je nu timmerman of afgestuurd bent, iedereen laat elkaar in zijn waarde. Die ongedwongenheid en die wisselwerking tussen de mensen is voor mij het echte LCKV-gevoel.