Een dag op Terschelling van Hennie Verhaar-Kralt (uit de nieuwsbrief)

Waarom ging ik ook alweer mee? Standaard vraag ik dat mijzelf af als om 8 uur de wekker op de telefoon van mijn koksmaatje vrolijk een liedje van Jan Smit pingelt. Tijd voor een nieuwe dag, na een weer veel te korte nacht…maar we zijn nog steeds op kamp!

Met moeite hijs ik me in mijn kleding…gelijk maar weer verkleed, dezelfde outfit als mijn koksmaatje. De kinderen zijn nog in diepe rust, maar de staf begint alweer aan het ochtendritueel. Afwassen, water koken, ontbijt klaarzetten, kinderen wakker maken, ochtendgym. Langzaam kom ik bij en krijg weer zin in de dag. Als ik naar de eettafels kijk, zie ik enkele stafleden de deelnemers interviewen als televisieteam. De geluidsman met een koptelefoon, rugzak en zwabber als microfoon. De cameraman met de EHBO-kist op zijn schouder en een beker als lens en de presentator interviewt de kinderen met een champagneglas. Heerlijk om te zien hoe de kinderen hiervan genieten. Met zo weinig, kan je zoveel.

Na het ontbijt is het tijd voor het eerste spel. Er wordt Levend Risk gespeeld en de deelnemers moeten landen veroveren door allerlei opdrachten te doen. Snel worden er in de keukentent nog wat opdrachtjes verzonnen. Wij beginnen ondertussen aan de lunch, tosti’s. Verschillende stafleden lopen in en uit de keukentent en helpen af en toe met het klaarmaken van de broodjes. Gezellig, de keukentent als middelpunt op het terrein. Als we uiteindelijk de tosti’s gaan uitdelen, worden we met gejuich ontvangen. Ze hebben honger! Na het spel en de lunch is het even tijd voor rust. We gaan straks naar het dorp met de ‘Silent disco’. Alle deelnemers en stafleden krijgen een koptelefoon en via een zender die mee gaat op de fiets, horen ze allemaal dezelfde muziek. De gehele staf dost zich weer flink uit en we lopen met z’n allen dansend door het bos en over straat naar de Brandaris. Wat een feest! De omstanders kijken wel een beetje vreemd. Niemand hoort de muziek, maar wij gaan flink uit ons dak. Een grappig gezicht en uiteindelijk vertrekken we met groot applaus. Met de staf zitten we even op een terrasje en de kinderen kunnen winkeltjes gaan kijken.

Terug op het terrein is het tijd voor het diner. Dat betekent weer aan de slag. Bord, mok, bestek…AAN TAFEL!!!! We eten Nacho’s, gebakken chips noemen we het zelf. De kinderen vinden het heerlijk. Wanneer eet je nou chips met gehaktsaus als avondeten? De emmers worden alweer klaargezet om de eigen spullen af te wassen en er wordt corvee gedaan. Grappig hoe zelfs afwassen op LCKV heel leuk kan zijn. Daarna opnieuw tijd voor een spel. Het sms-spel. De kinderen gaan naar het bos en met een paar stafleden blijf ik achter om op het terrein te passen. We hebben het idee om een hoorspel te doen over de koptelefoon. Vanuit de keukentent vertellen we een verhaal en maken er passende geluiden bij, terwijl de kinderen luisteren in hun slaapzak in de grote tent. Hilarisch als we oefenen. We moeten vreselijk lachen, maar gelukkig kunnen we tijdens het echte hoorspel redelijk serieus blijven en is het voor de kinderen en met name de overige stafleden erg grappig om te horen wat we vertellen. De dag wordt afgesloten met Radio Romantica. Er zijn stelletjes aan het ontstaan op kamp…
Moe worden de kinderen daarna naar bed gestuurd. De tentcheffies nog even mee en natuurlijk nog even overlopen. In de keukentent is er stafvergadering onder het genot van een drankje. We zijn het eens, het was een topdag! Na een leuke stafavond loop ik genietend van de prachtige sterrenhemel naar mijn tent. Morgen weer vroeg beginnen, maar wat een heerlijke dag, wat is LCKV toch geweldig!